Grafika Komputerowa

1. Rozwój grafiki komputerowej
'50 - pierwsze monitory graficzne
1962 - sketchpad (Ivan Sutherland)
1964 - Algorytmy graficzne (Uniwersytet w Utah)
1969 - Evans&Sutherland (SIGGRAPH (ACM) )
1974 - Laboratorium graficzne (NY Institute of Technology)
1982 - TRON StarTrek
1983 - Fraktale
1984 - Metoda energetyczna (radiosity)
1995 - Toy Story
2001 - Photon Mapping (mapowanie fotonowe)

2.Przykłady zastosowania grafiki komputerowej:
-Interfejs użytkownika
-wykresy w biznesie, nauce i technologii
-medycyna, np. tomografia, diagnostyka medyczna
-kreślenie i projektowanie wspomagane komputerowo
-symulacja i animacja dla wizualizacji naukowej i rozrywki
-przemysł filmowy
-wizualizacja w symulatorach lotu

3. Podział grafiki komputerowej
-rastrowa (zbudowana z pikseli)
-wektorowa (obraz zbudowany z prostokątnej siatki tworzony z łuków geometrycznych i linii)

voxel - pixel przestrzenny
DPI - ilość pikseli na daną matrycę (ilość pixeli na calu)

b) pod względem charakteru przetwarzanych danych - grafika
-2D
-2,5D(grafika z cieniem)
-3D
c) pod względem cyklu, sposobu generacji obrazu
-nieinterakcyjna
-interakcyjna
-czasu rzeczywistego

4. Sposób reprezentacji danych w programach komputerowych
Grafika wektorowa
Obrazy składają się nie tylko z wektorów (odcinków), ale innych figur geometrycznych.  Zapamiętywane są charakterystyczne dla danych figur dane (parametry), np. dla okręgu będzie to środek i promień, dla odcinka współrzędne punktów kontrolnych. Program, jeśli musi narysować obraz na urządzeniu (rastrowym lub wektorowym), na podstawie posiadanych danych wygeneruje obraz tych figur. Można dowolnie powiększyć obrazy, bez utraty jakości.

Grafika rastrowa (bitmapowa) Do zapamiętania obrazu rastrowego potrzebna jest dwuwymiarowa tablica pikseli nazywana powszechnie bitmapą. Nazwa wzięła się stąd, że początkowo były rozpowszechnione systemy wyświetlające obrazy czarno-białe, więc w takim przypadku pojedynczy piksel mógł być opisany przez jeden bit. Jednak gdy powszechniejsza stała się grafika kolorowa, piksele zaczęły być opisywane więcej niż jednym bitem.  Piksel - najmniejszy, niepodzielny element obrazu o stałej barwie. Najmniejszy punkt ekranu lub obrazu. Słowo powstałe jako zlepek angielskich picture oraz element.
Rozdzielczość - rozmiar obrazka podany ilością pikseli w jego szerokości i wysokości.

DPI, PPI, LPI

• Ilość pikseli (kropek, punktów, linii) na jednostkę długości (cal) - dots/points/lines per inch
• Określa ile punktów będzie miał obraz w swojej szerokości.
• Określenie stosowane głównie w przypadku urządzeń typu skaner, drukarka, ploter.

Voxele (woksele) - obiekt jest budowany z elementarnych sześcianów (trójwymiarowych pikseli). Tego rodzaju reprezentacja jest rozpowszechniona szczególnie w diagnostyce medycznej, gdzie uzyskuje się szereg przekrojów (obrazów bitmapowych) ciała pacjenta i na ich podstawie tworzy trójwymiarowe modele. Obrazy stanowią przestrzenne rozłożenie natężenia napromieniowania na płaszczyźnie.

Barwy chromatyczne (barwy kolorowe) - wszystkie kolory, w których można wyróżnić dominantę, choćby niewielką, jakiejś barwy - są to wszystkie kolory prócz czerni, bieli i wszystkich szarości.
Barwy achromatyczne (barwy niekolorowe) - wszystkie barwy nie posiadające dominanty barwnej - kolory: biały, czarny oraz wszystkie stopnie szarości.
Kolory dopełniające: czerwony ------ zielony niebieski ------ pomarańczowy fioletowy ------ żółty

Czemu patrzysz żabko zielona na głupiego fanfarona (czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, fioletowy)

Modele barw:

Model RGB wykorzystywany jest tam, gdzie źródłem barwy jest światło.

Model CMY - substraktywna synteza kolory. Do opisu kolorów uzyskanych z urządzeń pasywnych, takich jak drukarki czy plotery, stosuje się model CMY, oparty na kolorach: Cyan (turkusowym), Magenta (purpurowym) oraz Yellow (żółtym).

CMYK - to samo co CMY + kolor czarny! (wydruk)

Model HSB oznaczany też jako HSV. Nazwa z ang. Hue Saturation Value/Brightness - model opisu przestrzeni barw zaproponowany w 1978 roku przez Alveya Raya Smitha. Tłumacząc na polski - odcień (spektrum), nasycenie, wartość/jasność.

HTML

HTML pozwala opisać strukturę informacji zawartych wewnątrz strony internetowej, nadając znaczenie poszczególnym fragmentom tekstu – formując hiperłącza, akapity, nagłówki, listy – oraz osadza w tekście dokumentu obiekty plikowe np. multimedia bądź elementy baz danych np. interaktywne formularze danych.
HTML umożliwia określenie wyglądu dokumentu w przeglądarce internetowej. Do szczegółowego opisu formatowania akapitów, nagłówków, użytych czcionek i kolorów, zalecane jest wykorzystywanie kaskadowych arkuszy stylów.
W składni HTML wykorzystuje się pary znaczników umieszczone w nawiasach ostrokątnych, np. <title> i </title> lub <h1> i </h1>.
HTML pozwala również na osadzanie ciągów instrukcji języków skryptowych, umieszczonych pomiędzy znacznikami <script> i </script>
Należy nadmienić, że HTML, będąc językiem znaczników, nie jest zaliczany do języków programowania – w jego składni nie przewidziano wyrażeń obliczeniowych, warunkowych czy iteracyjnych.
Ważną cechą HTML-a, która przyczyniła się do popularności systemu WWW oraz Internetu, jest niezależność od systemu operacyjnego i wykorzystywanego sprzętu komputerowego.

Prosty przykład strony WWW w HTML-u z ustawieniem języka polskiego:

<!doctype html>
 
<html lang="pl" dir="ltr">
 
<head>
    <meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=UTF-8">
    <title>Tytuł strony</title>
</head>
 
<body>
    <h1>Nagłówek pierwszego poziomu</h1>
    <p>
    Akapit (z ang. paragraph)<br />
    i jeszcze trochę tekstu w następnym wierszu<br />
    a to jest <a href="http://pl.wikipedia.org">link do Wikipedii</a>.
    </p>
</body>
 
</html> 

Aby obejrzeć powyższy dokument w przeglądarce, należy go zapisać z rozszerzeniem .html (bądź innym, które na naszym komputerze zostanie przedstawione przeglądarce jako text/html np. .htm) i po prostu otworzyć.
Powinien się wyświetlić tekst:

Nagłówek pierwszego poziomu

Akapit (z ang. paragraph)
i jeszcze trochę tekstu w następnym wierszu
a to jest link do Wikipedii.